19 lutego pojawiłam się w szpitalu na cesarskie cięcie, po raz drugi w tym samym tygodniu.
 Z braku miejsc podpisałam zgodę na zajęcie cudownego miejsca i wreszcie po dwóch dniach trafiłam na porodówkę. Nie miałam wyjścia,nie zamierzałam wracać ponownie do domu ze skurczami.
Krzesło w korytarzu czekało już na nas.
Lekarze  poinformowali pacjentkę ,że CC wykonają prawdopodobnie następnego dnia.
Przyjęłam do wiadomości i odesłałam swojego Pana do domu.

Po kilku godzinach siedzenia na krześle,dwóch kroplówkach i zmianie lekarzy, zabrali mnie na salę operacyjną.
 Wszystko odbyło się bardzo szybko,zdążyłam jeszcze zadzwonić i powiedzieć pa :)
Dostałam znieczulenie podpajęczynówkowe, widziałam co się dzieje .
 Lekarze rozmawiali ze mną, żartowali ,w ogóle nie zwracałam uwagi, że po drugiej stronie stołu operacyjnego wpatrują się studenci.
Zdrętwiała z atakami duszności ,czekałam na Niego.

I stało się.

Wyjęli, dali do pocałowania i zabrali.

Zobaczyliśmy się dopiero w sali pooperacyjnej.

Cała noc kangurowania, przekonała mnie, że nie potrzebowałam wcale  psa, ja potrzebowałam znów zostać mamą.

Witaj kurczaku ♥

        15 dni do porodu.

Co mnie doprowadza do szału?

A w czym doszukuję się pozytywnego myślenia?
               


1. Codziennie dzwoni moja mama z pytaniem :
Jak się czuję

Cieszę się, że od roku nie rozmawiam z teściową i nie muszę słuchać tego pytania podwójnie.

2. Nie mogę założyć samodzielnie butów.

Cieszę się, że mam dwójkę odchowanych dzieci, na które mogę liczyć.

3. Nie mieszczę się już w  żadne spodnie, nawet ciążowe.

Zakładam wreszcie sukienki.

4. W kuchni czuję się jak słonica w składzie porcelany.

On wyręcza mnie w kuchni : robi śniadania , gotuje obiady i kolacje dla całej rodziny.

5. Turlam się do przychodni na kolejne badania, do sklepów dojść już nie potrafię.

Wydaję mniej pieniędzy,nauczyłam się oszczędności. 
Badania wszystkie zrobione, które odkładałam od lat.

6. Siedzę w domu i nigdzie się nie ruszam

Nie muszę spotykać znajomych i odpowiadać na pytania, kiedy rodzę i jak się czuję.

7. Czytam książki dłużej niż zwykle i zasypiam nad każdą treścią, na drugi dzień nie pamiętam o czym jest.

Nikt się do mnie nie przyczepia, że ciągle nic nie robię i wyleguję się w łóżku.

Podsumowanie

Dzisiaj Dzień Pozytywnego Myślenia

Pozytywnie staram się patrzeć na swoją nieudolność w prowadzeniu domu z wielkim brzuchem.

Brudno? 
Trudno.

Nie muszę przejmować się krzesłem na którym zalegają ubrania czekające na prasowanie, bo przecież jak prasować z takim obciążeniem.


                          Co masz zrobić dziś , zrób jutro!

                 ...może jutro będziesz się lepiej czuła.

   Ostatnie wydarzenia uświadomiły mnie,że człowiek aby mógł się leczyć powinien być całkowicie zdrowy i przygotowany na stres ,kiedy wybiera się do lekarza, bądź do szpitala na izbę przyjęć.

Dostałam od swojego lekarza prowadzącego ciążę , skierowanie do szpitala w celu ustalenia rodzaju porodu oraz o sprawdzenie ostatnich złych wyników po badaniu w jego gabinecie.

Pan Dr. wysłał mnie do Szpitala w Międzylesiu. Powiedział do mnie żebym wsiadła w taksówkę i nie czekała do następnego dnia. Ciągle napięty brzuch i silne skurcze. Szyjka macicy trzeszczy, zrobiła się krótka i pojawiło się wielowodzie co oznaczało ,że czas zakończyć ciąże by nie narażać  życia małego człowieka .

Stres...
Stres...
Stres...

Poczekałam, aż małżonek wróci z trasy do domu, zawsze lepiej mieć kogoś bliskiego pod ręką.

Na drugi dzień wybraliśmy się do Międzyleskiego szpitala gdzie odprawiono mnie bez wykonywania badań. Pan Ordynator spojrzał tylko na moją teczkę ze wszystkimi badaniami i przekazał wiadomość przez lekarza, ten szpital nie ma III stopnia referencyjności, Proszę szukać innego.

Wróciliśmy do domu. I przez dwie godziny wisiałam na słuchawce.
Dzwoniłam, rozmawiałam.

Dziś już za późno.
Tu nie ma miejsc dla wcześniaków.
Tam znowu lekarza, tylko dyżurny.

Co ma zrobić taka matka?

Chyba tylko położyć się na własnym łóżku i zacząć rodzić.

Jeśli przebyłaś tak jak ja, kiedyś choroby zakaźne, które twój organizm sam zwalczył lub zlikwidował je za pomocą leków, to wiesz co teraz myślę.

W papierach mam czarno na białym, przeciwciała są, wiremia ujemna.

Była choroba i jej nie ma,pozostał ślad, który będzie widać do końca życia.

Tu zaczynają się schody.

Izba Przyjęć.

Skurcze co trzy minuty. Jestem podłączona pod KTG ponad godzinę.
Przeprowadzają ze mną wywiad dwie Panie : położna i lekarka, po czym informują mnie:

Nie przyjmiemy pani tutaj, nasz szpital nie ma izolatki ale jest pani w dobrej sytuacji, to my znajdziemy szpital dla pani.

I tak szukały przez trzy godziny.

Dostałam końską dawkę leków ( pośladek boli do dzisiaj).


Czekałam na szpital z izolatką , który z chęcią powita kobietę rodzącą wcześniaka  z otwartymi rękami, mającą HCV + i  WR+  oraz z  cukrzycą, po zabiegu na szyjce macicy.

Siedzę w poczekalni, z nerwów dostaję ze swoim małżonkiem głupawki. Ludzie dziwnie się na nas patrzą.

Zaraz się położę przed wejściem i urodzę na chodniku.

Skurcze odpuściły.

Mija piąta godzina na Izbie przyjęć.

Lekarz z dyżuru ,przeprowadza wreszcie badanie USG oraz sprawdza, rzeczywisty stan szyjki macicy.

Jest dobrze AFI wysokie ale nie, aż tyle by zakończyć dzisiaj ciąże.
Szyjka krótka, ma tylko 1,5 cm , ale powinna wytrzymać tydzień lub dwa jeśli będę żyć oszczędnie i na lekach.

Papierologia. 

Moje cudowne papierki, które nie każdy potrafi prawidłowo odczytać lub nie ma ochoty wczytywać się w tą literaturę.

Przegląda.

Rozmawia ze mną.

Ktoś wreszcie mnie słucha.

Decyzja.

Jest pani zdrowa w tych dokumentach .
Skurcze przeszły,nie kwalifikuje się już pani do porodu na dzisiaj.
Chce pani mieć cesarskie cięcie u nas? Jak tak to już szukam terminu i zapisuję.


TAK!

TAK!

TAK!

Przyszła lekarka ,która przeprowadzała kilka godzin temu badanie.

- I co z tą panią ?
- Panią zapisuje do nas na cesarskie cięcie, nie ma przeciwwskazań, pani jest zdrowa

Szkoda ,że nie mogłam zrobić jej zdjęcia.

Miała bardzo głupi wyraz twarzy.

To koniec wczorajszych wydarzeń.

17 lutego rodzimy

... może trochę wcześniej.

W Szpitalu widnieje czytelny zapis od lekarza, może mnie nie wyrzucą kiedy przyjdę na cesarskie cięcie ze skierowaniem w ręku.

Kobiety bądźcie zdrowe. Tymi słowami kończę dzisiejszy wpis.

Na liczniku zostało już tylko 30 dni.

To najwyższy czas by spakować wszystkie potrzebne rzeczy na pobyt w szpitalu.Co nam będzie potrzebne?

Dowód osobisty

Karta przebiegu ciąży

Numer NIP pracodawcy lub własny, jeżeli prowadzisz działalność gospodarczą

                                                              

                                                              Dla mamy 

Wyniki badań

karta ciąży,
wyniki badań,
grupa krwi i czynnik Rh,
przy ujemnym Rh badanie na obecność przeciwciał anty Rh,
zrobione po 32. tygodniu HBs, badanie krwi na nosicielstwo antygenu wirusa żółtaczki zakaźnej,
odczyn WR, badanie w kierunku kiły (robione dwukrotnie na początku i pod koniec ciąży),
wynik ostatniego USG zrobionego po 36. tygodniu ciąży,
ostatnia morfologia i badanie moczu,
dowód osobisty,
książeczka ubezpieczeniowa,
skierowanie do szpitala (nie jest wymagane, ale dobrze mieć).

Dla dziecka

  Jestem zniecierpliwiona, wybuchowa i czasem gryzę,

 To już końcówka ciąży.

Zostało mi  terminowo tylko 41 dni do porodu ale jak to będzie ,tego dowiem się już niebawem.

 W moim łóżku sprawdziłam każde miejsce i mogę zdradzić tajemnicę, że nigdzie nie jest wygodnie.

Rzucam się i budzę swojego psa, czasem nawet go przesunę nogą. Nasza miłość  ostatnio się szybko zakończyła i nie pozwalam jej leżeć na sobie. Mam nadzieję ,że wybaczy mi  to , jak ją traktuję.
Na szczęście ma jeszcze męża ( jeśli jest w domu).


Dni dla mnie są dłuższe,za to noc za krótka.
Maluch nie daje mi się wyspać , codziennie budzę się  po czwartej rano, przekręcam się z boku na bok. Walka o sen kończy się moim fiaskiem.

Brzuch zmienił swoje położenie, zaczyna kierować się do dołu.

Jestem, przemęczona i trochę zestresowana ale bywają dni kiedy czuję się lepiej, wtedy staram się uzupełniać wyprawkę,spacerując po sklepach.

Wiję swoje gniazdo i rozkazuje w domu by robili porządki i małe przemeblowania.

Chciałabym aby już nastąpił ten dzień, kiedy powitamy go na świecie, i pokochamy od pierwszych chwil.

Od dłuższego czasu mam skurcze, wiem że to moja macica przygotowuje się do porodu.
Brzuch ciągle się napina , a to nie jest przyjemne, często sprawia ból.

Wciąż narzekam, czasem jestem nie do zniesienia, a może już przez cały czas.

Chodzę jak stara babcia, powoli i stawiam malutkie kroczki.

Nie mogę dogonić swoich córek w drodze do szkoły, czuję się jak ślimak.

Końcówka ciąży, to  jedne wielkie emocje plus zadręczanie się pytaniami jak to teraz będzie w piątkę.

Jak moje córki poradzą sobie z kolejnym rodzeństwem i czy nie będą zazdrosne...

Jest ich wiele.

Odpowiedzi poznam za jakiś czas.

Pod koniec drugiego trymestru dopadł mnie kryzys.
Lęk, zwątpienie , niepewność nie daje mi spać.
Odczuwam nasilenie zmęczenia.

Synek daje mocno znać o sobie silnymi kopniakami, chociaż wciąż mówię do Niego, by już przestał.
Rozliczę go za to  jak dorośnie.

Mój brzuch jest spięty.
Przeżyłam najgorszy tydzień.
Na nic nie mam ochoty.
Matka ma prawo do słabości, jeśli ta słabość nie trwa zbyt długo  i nie przerzuca się na jej otoczenie.
Wiedziałam, że lekko nie będzie. Przecież to trzecia ciąża.

Pytam się więc.
Co Ty mi zrobiłeś?

Moje WADY CIĄŻY

Przewracam się w nocy z boku na bok,szybko zasypiam i szybko się budzę.
Żylaki pękają mi na nodze, opaska uciskowa już zamówiona, krótkie spódniczki mogę wyrzucić do pojemnika na śmieci.
Spacer czy wyjście z domu, kończy się małymi skurczami.
Co pół godziny wołam "s i k u".
Nie pamiętam kiedy usuwałam swoje owłosienie poniżej pępka, zaczynam przypominać swoich przodków.
Małpa!
Siedzę w domu w towarzystwie psa, bo dzieci w szkole i do nikogo gęby nie otworzę.
Kiedy mam ochotę na swoje zachcianki nigdy nie ma tego w domu, a do sklepu psa nie wyślę.
Widzę tylko brzuch, dlatego buty zakładam wciąż brudne. Dobrze, że jeszcze potrafię je założyć ale to nie potrwa długo.




Najprzyjemniejsza chwila w tym tygodniu?

Kwiaty od męża, dawno nie dostałam żadnego bukietu.
Musiałam go ochrzanić zamiast podziękować, powód - szkoda kasy.
Każdy powód jest dobry, moje hormony szaleją.

Wybór imienia, padły pierwsze  propozycje:
Staś, Antoni,Wiktor, Kacper, Przemek, Romuś

Imię jeszcze  nie wybrane ale  trwają wciąż negocjacje.




fot. Julia

Moja trzecia ciąża jest inna.
Staram się nie popełniać zbyt wiele błędów ale nikt przecież nie jest idealny.
Poniżej nasze kobiece grzeszki.

1.  Pierwszą z nich jest jedzenie posiłków za dwoje.
W poprzedniej ciąży, jadłam za troje. A moje kubki smakowe żądały wciąż innych batonów czekoladowych. Nie dość ,że byłam posiadaczką brzucha jak wieloryb od wielowodzia , to jadłam  za trzy osoby. To był koszmar.
Po porodzie ciężko było wrócić do mojej wagi 50 kg ,dopiero po sześciu miesiącach to mi się udało.

   Wystarczy jeść 6 razy dziennie w mniejszych porcjach, a w  naszej diecie musimy zadbać o więcej owoców i warzyw, powinny znaleźć się także chude mięso, ryby. Omijamy z daleka  tłuste potrawy i surowe mięso, wędliny, owoce morza.
Nie możemy zajadać się słodyczami,chipsami tłumacząc się, że to wina ciąży i jej zachcianki. Oczywiście, że nie musimy zrezygnować z nich całkowicie, a kilka cząstek czekolady na pewno poprawi nam nastrój.
Po porodzie nasze dodatkowe kilogramy zostaną z nami na dłużej, a łatwiej znikną bez naszego ciążowego łakomstwa.


2.  Drugim grzechem jaki popełniałam jest brak ruchu. 
Siedziałam na kanapie i pachniałam, bo przecież z takim brzuchem , ciężko się ruszać. Człowiek szybko dostaje zadyszki i  jest usprawiedliwiony.
Teraz może nie uprawiam sportu ale codziennie maszeruje na spacer z dziećmi i pieskiem, to powinno wystarczyć.

3.  Stres i zapracowanie jest następny na tej liście.
     Wcześniej pracowałam  do pierwszego krwawienia, aż  mi lekarz  powiedział:
 Kobieto ogarnij się!
czyli ,że powinnam  zrezygnować dla dobra dziecka.
Kiedy nie dajemy rady sobie  z życiem codziennym i pracą powinnyśmy podjąć decyzję.
Mądrą decyzję.
Zrezygnowałam z pracy, ale brakuje mi kontaktu z ludźmi, dlatego tak często męczę was wpisami na blogu.

4. Kawa - nie  zrezygnowałam z picia kawy,ograniczyłam ją jedynie do jednego kubka  dziennie, z dużą ilością mleka

5. Szaleństwo zakupowe -  przy trzecim dziecku , nie zamierzam kupować wszystkiego w potrójnych ilościach. Największe ilości wszystkiego, miałam przy pierwszym dziecku.
W komodzie wiele ubranek leżało nieużywanych . Na szczęście miałam je komu oddać.

Co jeszcze złego robimy będąc w ciąży?

Palimy papierosy, pijemy "tylko jeden" kieliszek czerwonego wina, sięgamy po napoje gazowane takie jak cola czy fanta, używamy leki bez recepty lub leczymy się same .zajadamy się fast foodami i pysznymi chipsami.

 Ubieramy się jak stare ciotki, przestajemy dbać o siebie, nie seximy się - to chyba najgorsze przewinienie.



Fotografia kaboompics.com

Tygodnie ciąży lecą cały czas do przodu, to już trzecia moja ciąża , więc naprawdę już  tych tygodni  nie liczę.

 

Aplikacja w moim telefonie przypomina mi co tydzień co się dzieje w moim brzuchu, jak wygląda moje dziecko i jakie badania powinnam zrobić.

Wczoraj na wizycie u  Szanownego Pana Ginekologa

 usłyszałam , że w środku mam płeć brzydką :

- Mężczyzna się urodzi - mówi SPG - teraz rodzi się ich 80%,  bo ruscy na granicy .

Połowa ciąży za nami, a my nadal nie wiemy kto do nas dołączy.

Między bieganiną po lekarzach, wbijaniem igły i rozmyślaniem nad wynikami badań, zaczynam się zastanawiać co mogę już kupić z ubranek na wyprawkę, nie znając płci dziecka.

 

Jest ciężko znaleźć coś uniwersalnego, większość ubranek jest  w kolorze różu i błękitu.
Postanowiłam zacząć poszukiwania od sieciówek Zara i H&M, Reserved.
W dwóch pierwszych znajdziemy najwięcej ubranek w kolorze białym i szarym ,



Zara najbardziej do mnie przemawia :)

Polskie marki .
Co mają ciekawego?

Obserwując profile na instagramie widzę wiele nowości, które przyciągają oko nowymi niepowtarzalnym wzorami.

Zdjęcia ze strony That Way .


Zdjęcia ze strony Mouse in A house


W poniedziałek kolejna wizyta u ginekologa, może tym razem lokator mojego brzucha ujawni się ze swoją płcią , a ja będę miała łatwiejsze zadanie w kompletowaniu wyprawki.

Jeśli znajdziecie coś ciekawego dajcie znać w komentarzach , chętnie poznam nowe marki.

W aptekach mamy ogromny wybór witamin i minerałów dla kobiet w ciąży. od kolorowych pudełek aż kręci się w głowie. Ceny opakowań już od 20 zł.

Jak wybrać odpowiedni?

Najlepiej zapytać swojego lekarza ginekologa.
Tabletki to tylko uzupełnienie diety, szybko znikają z organizmu.