Uwielbiam jesień za kolory, za ciepłe popołudnia, 

za blask słońca w kolorowych liściach, za wiatr który rozgania ciemne chmury. Lubię to ciepło w październiku, chociaż trwa przeważnie tylko dwa tygodnie, to dzięki niemu, jestem bardziej przygotowana na zimne, deszczowe i ponure dni. Drzewa zmieniają barwy, niektóre tracą wcześniej swoje liście, to czas kiedy się coś kończy, a nowe się rozpoczyna. Wszystko powoli zapada w sen zimowy aby obudzić się na wiosnę.

Przepraszam, że pojawiam się i znikam.

Tak mało mi czasu zostaje po wszystkich obowiązkach, że zmuszona jestem ograniczać wpisy na blogu ale za to codziennie dzielę się z Wami naszym życiem codziennym na instagramie. Kto zagląda do nas, ten wie wszystko.

Pogubiłam się troszkę ostatnio.

Nie pamiętam już kiedy było normalnie i co oznacza  słowo normalność, zagubiłam się w jakiejś ślepej uliczce, weszłam, nie tam gdzie trzeba i z tej prostej drogi, nie potrafię wyjść.

To najgorszy dla mnie miesiąc w roku.

Nie będę ściemniać, że u mnie wszystko w porządku, nic nie jest odkąd pada deszcz, szybko robi się ciemno i najchętniej schowałabym nos pod kołdrę. Uwaga! Depresja czeka za rogiem.



To nie depresja, a zły nastrój ciąży mi na karku. Nie lubię tego miesiąca, większość czasu siedzimy w domu, dzieciaki się ciągle nudzą, jęczą i marudzą, a na mojej głowie jest znalezienie im zajęcia.

Wyciągamy z szafy stare gry, czytamy książki, rysujemy, wycinamy z papieru, wszystkie zabawy są dozwolone, tylko nie ma chętnych do sprzątania bałaganu po zabawie.

W takie szare dni lubię coś sobie kupić na poprawę humoru, ostatnio upolowałam sukienkę z dzianiny bonprix  i kozaczki bonprix.
W tym zestawie czuje się bardzo kobieco, chociaż nie lubię nosić sukienek, ta jest wyjątkowa, czuję się w niej dobrze.









Nie tylko zakupy poprawiają mi nastrój, lubię zjeść tabliczkę czekolady, poczytać dobrą książkę w spokoju, ale na spokój nie mam co liczyć, chyba że jest to późna noc. 
Wtedy moje dzieci słodko śpią, a mama ma czas dla siebie i na czytanie książek.

Seks chyba też nieźle mi robi, ale niestety choruję często na ból głowy, lub mam inne wymówki, w końcu w moim łóżku śpi syn od tylu lat, zamiast mojego faceta.

Najlepszym jednak poprawiaczem humoru jest mój aparat, uwielbiam relaksować się po drugiej stronie obiektywu, dzisiaj widzisz mnie po innej stronie. 
I chyba tylko dlatego, że ostatnio marudziłam, że nie mam żadnych zdjęć z dziećmi.

Jak poprawić sobie nastrój, przy takiej paskudnej pogodzie?

Najlepiej na wspólnym rodzinnym spacerze.

Zastanawiam się co mogłabym powiedzieć o sobie oprócz tego jednego i pewnego, jestem mamą.

Tak jestem mamą, przez większość dnia tygodnia dzieciaki mogą liczyć tylko na mnie, chociaż proszę je by dorosły troszkę szybciej.